Historia Kościoła Baptystów w Inowrocławiu 1885-1939r.[1]

Działalność misyjna baptystów rozpoczęła się w 1868 roku. W tym roku, W mieszkaniu pewnego Baptysty o nazwisku Knoop, znamienitego dorożkarza, odbyło się pierwsze spotkanie. Pierwszą osobą ochrzczoną przez kaznodzieję Penskiego,  był pewien murarz – Carl Uhr. W latach 1872 -75 w czasie podróży służbowych braci, którzy składali świadectwo nawróciło się kilka rodzin, między innymi, Peigerdowie, Broodowie. W roku 1875 z inicjatywy kaznodzieji, Ferdynanda Curanta odbyły się spotkania w domach rodzinnych Carla Hinza i Hermanna Steffina.  Pierwsze, większe spotkanie ewangelizacyjne odbyło się w 1876 roku. Prowadzili je kaznodzieje A. Penski i F. Curant. Ewangelizacja ta odbyła się w Sali teatralnej hotelu „dla miasta Poznania”, ale do regularnych spotkań niedzielnych a także w dni robocze doszło dopiero w październiku 1878 roku.

Głównym punktem nabożeństw w tamtym czasie było czytanie. Spotkania odbywały się w wynajmowanych pomieszczeniach. Od października 1881 roku, co 4 tygodnie odwiedzał kaznodzieja Curant , dom Pana M. Rosenberga przy ulicy Zygmuntowskiej (Solankowej). Dodatkowo zdarzały się w placówkach misyjnych nadzwyczajne wizyty kaznodziejów i misjonarzy, między innymi: Kiefer, Wiehler, Heindrich, Ondra. Bóg wielce błogosławił pracę. W 1882 roku rozpoczęły się spotkania niedaleko miasta Argenau (Gniewkowo), do którego przeprowadziła się tam z Bromberg(Bydgoszczy) rodzina misjonarzy o nazwisku Schwarz. W 1884 padł pomysł aby zatrudnić pracowników misyjnych ale jego realizacja nastąpiła dopiero w roku następnym. Stacje misyjne Inowrocław i Gniewkowo w końcu się połączyły i stworzyły społeczność (Kościół) Inowrocław. Zbór się ukonstytuował dnia 26 lipca 1885 roku, przy akceptacji Zboru macierzystego w Bydgoszczy, który ostrzegał (przed zbyt wczesnym powstaniem kościoła). Wkrótce także w zborze pojawili się przedstawiciele Federacji  Kemnitz i Scheve oraz kaznodziejowie z okolicznych wspólnot, Kuhn, Domke, H. Liebig. Rada składająca się z powyższych osób, zbadała sprawę i zaleciła ustanowienie Kościoła a także przyłączenie do unii i federacji (baptystycznej).

„ Niedziela, 26 lipca upłynęła na intensywnej pracy od 8-mej rano do 12 godziny w nocy. W niedzielę rano, brat Curant ochrzchił małżeństwo, które złożyło świadectwo Jezusa w języku polskim i niemieckim. W ceremonii chrztu, która odbyła się w wyjątkowym spokoju, brali udział widzowie, głównie z Polski. W wynajętej Sali, kaznodzieja Kemnitz wygłosił homilię, po której odbyło się uroczyste odwołanie 66 członków wspólnoty z Bydgoszczy, uroczystość zakończył kaznodzieja Curant. Po południu odbyła się ordynacja i wprowadzenie kaznodziei Kromma.”

Wkrótce okazało się, że zbór potrzebuje kaplicy, co zostało przez zbór omówione i w sprawie której zbór się modlił. Po pewnym czasie budowy kaplicy na 150 miejsc siedzących, kosztem 20000 marek podjął się A. Geschke, która została otwarta dnia 27 września 1891 roku. Kaznodzieja Kromm służył społeczności z pełnym oddaniem przez 7 lat. W momencie jego wyjazdu do Wrocławia, zbór był otoczony przez wiele stacji (misyjnych) i liczył 250 członków. Przez rok zbór nie miał kaznodziei. W 1893 roku urząd objął kaznodzieja Helmut Liebig i pełnił go do przejścia na emeryturę. W tym czasie zbór osiągnął do 1900 roku ilość 460 członków. Szkoła niedzielna powstała w 1891 roku i jej pierwszym dyrektorem był brat Plickert.

Społeczność inowrocławska była również błogosławieństwem jako kościół macierzysty dla wielu poważnych stacji (placówek misyjnych). Bóg błogosławił postęp prac a wsparcie kościoła pozwoliła się usamodzielnić niektórym stacjom (palcówkom misyjnym). Bóg wielce błogosławił Kościołowi i wkrótce kilka placówek misyjnych mogło się usamodzielnić. W 1901 roku ukonstytuowała się placówka w Toruniu jako zbór a w 1902 roku Poznań Strzyżewo.

W 1914 roku z nową siłą i dzieląc się miłością do wiernych, objął służbę pastorską Moritz Gabel. Rozwój zboru i praca nowego pastora została jednak wstrzymana przez wybuch wojny. Pomimo tego, zbór nie zaprzestał zgromadzeń i dalej było głoszone Słowo Boże. Wszyscy zdolni do służby wojskowej bracia zostali powołani do służby wojskowej. Nie wszyscy wrócili jednak do domu. Z powodu zmiany granic po wojnie 140 członków społeczności przeniosło się do Niemiec.  W społeczności Inowrocławskiej pozostało 65 członków. 1 kwietnia 1921 roku kaznodzieja M. Gabel przekazał służbę pastorską kaznodziei Emilowi Becker.  Kaznodzieja Becker mieszkał w Bydgoszczy i stamtąd nadzorował zbór w Inowrocławiu.  Jego wierna służba i zdolność głoszenia kazań przyczyniła się do ustabilizowania sytuacji we wspólnocie. Spośród 11 stacji (placówek misyjnych), które były w szczytowym momencie rozkwitu społeczności, pozostała jedna placówka we wsi Sielec, licząca 5 rodzin.

Po 80 latach Baptyści powrócili do Inowrocławia. 13 grudnia 2017 r., został reaktywowany Zbór   Kościoła Chrześcijan Baptystów mieszczący się przy ul. Farnej 9 (miejsce wynajmowane, Zbór Centrum Chrześcijańskie Droga wszedł do w strukturę Kościoła Chrześcijan Baptystów).

 

[1] Robert L. Kluttig „Gesichte der deutschen Baptisten in Polen” Christian Press 159 Henderson Hwy, Winnipeg, Manitoba. Tłumaczenie własne.